Tarih 28/04/2010 Ankara'dan Diyarbakır'a gitmek için Ankara AŞTİ'den saat 22:30 sularındaOtobüse bindim.Yol ve yolculuk çok yorucu geçti tam on dört saat ve nihayet saat 12:30 sularında Diyarbakır Otogarında idim.Dicle Üniversitesi Kampüsüne nasıl gidebilirim hangi Otobüse binmeliyim dediğimde Türkçeyi düzgün konuşmam ve ten rengimden yöreli olmadığımı kolaylıkla anlayıp hemen yardımcı oldu sağolsun insanları hatta öyle ki otobüste yanımda oturan beyefendi siz yanlış binmişsiniz dedi ve hemen şoföre gidip arkadaş buranın yabancısı imiş arkadan gelen otobüse söyle kampüste bıraksın kendisini dedi sağolsun beyefendi ve önce binmiş olduğum otobüsün şoförü arkadaki şoföre elini kaldırarak dur işareti yapti ve bana dönerek benim gönderdiğimi söyle ve kampüste ineceğini de ona bende kampüse gidiyorum fakat 500 metrekadar yürüme o içine giriyor ben girişinden dönüyorum dedi.Kentin Girişi tipik bir Büyük Şehir görünümünde ve yoğun motor uğurtularının,korna seslerinin birbirine karıştığı cadde ve sokaklara Ankara'dan alıştığım için hiç yabancılamadım ama şaşıracak bir durumdur ki şehrin cadde ve sokaklarındaki araçların nerede ise yarısına yakını 06,16,34,35 plakalı araçlar keşfedilecek bir şehirdi benim için Şehrin tek üniversitesi olan Dicle Üniversitesine gitmek için otobüse bindim ve kampüse doğru giderken sur boyunun güzelliği insanı büyülemeninde yanında yıllara meydan okuyan mimari kendisine hayran bırakıyor.Okuldaki işimi bitirdikten sonra Dicle Nehrini izleyebileceğim kuşbakışı bir yere gittim.

Dicle'nin nazlı akışını seyretmeye doyum olmuyor.Önemli bir Kültür ve tarh şehri hüviyetindeki güzel Diyarbakır'ı içinde bulunduğum zaman suları saat yaklaşır 14:50-15:00 sularında askeri helikopterlerin uğultusu ve şehire alçak irtifada uçan uçakların cayırtısı birden başımı öne eğdi ve işte o zaman güzel Dicle'yi seyrettiğim yerden kalkıp gittim ve bir süre sonra Diyarbakır Tren İstasyonuna ulaşmışımüzülerek yürüdüğüm dakikalarda birde ne görsem istasyon kalabalık gittim gişe görevlisine hayrola Abi Asker sevkiyatı mı var dediğimde hayır mevsimlik işçi göcü dediğinde içim bir kez daha kıyıldı kim bilir nerelere gidiyorlardı kendilerini neyin beklediğini bilmeden ve bir kez daha üzüldüm daha sonra geri Ankara'ya dönüş yapmak için merkez otogarına gidip bilet alacaktım ki hemen hemen aynı görüntülerde orda var takımlarını toplamış giden sıhhı tesisat ustaları kendilerini neyin beklediğini bilmeden yöre insanının deyimi ile Ekmek için yola çıkmışlar onlara sorduğumda neden Diyarbakır kendi kendine kdv üreten bir şehir değilneden bu topraklarda şekerpancarı,ayçiçeği,tütün gibi endrüstri ürünleri ekilmez dediğimde tam olarak cevap vermeyip bu çoğrafyanın ikliminde olmaz diyorlar ama her şeye rağmen şehirlerine gelen bir misafire gurbetlik hissettirmeyen mert,dürüst,yüreği sevgi dolu insanlar olarak kaldı bende Diyarbakır'da,Diyarbakırlı'da
Son olarak unutmadan